Historyk sztuki

Okres w architekturze, który trwał od XII do początku XV w.  powstał we Francji, szybko rozprzestrzenił się w Anglii i Niemczech.

Główne cechy

- Strzelistość

- sklepienie krzyżowo-żebrowe

- Kierunki pionowe – wertykalizm

- przestrzenne, jasne wnętrza

-rozczłonkowanie bryły

- wysokie okna wypełnione witrażami,

- łuki ostre

- łuki przyporowe i wierze sił

- wyodrębnienie elementów konstrukcyjnych(żebra, łuki) od elementów wypełniających

początkowo forma prosta i umiarkowana pod koniec okresu – późny gotyk – bardziej dekoracyjna, ornamentalna, koronkowa. Bryła traci swoją smukła sylwetkę za sprawą wprowadzenia gzymsów, które mają podkreślać piętrowość.

W kościołach typu bazylikowego nawa główna jest znacznie podwyższana w stosunku do naw bocznych, w typie halowym nawy boczne są równie wysokie jak nawa główna. Jednemu przęsłu sklepienia nawy głównej odpowiada jedno przęsło nawy bocznej.

 

Najważniejsze dzieła architektury sakralnej gotyku:

Bazylika Saint Denis pod Paryżem

Katedra Notre Dame w Reims

Katedra Notre Dame w Paryżu

Katedra Notre Dame w Amiens